Ωστόσο, η σχετική συζήτηση εκκινεί από λανθασμένη αφετηρία.

Οι συγκεκριμένες AI personas δεν είναι influencers.
Και όσο νωρίτερα γίνει κατανοητή αυτή η διάκριση, τόσο πιο ωφέλιμο θα είναι για τα brands. Η έννοια του influencer, ανεξαρτήτως της μορφής που αυτός λαμβάνει, θεμελιώνεται σε τρία βασικά στοιχεία: την εμπιστοσύνη, τη σχέση και την ταύτιση.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά. Ούτε, άλλωστε, σχεδιάστηκε με σκοπό να τα διαθέτει. Αντιθέτως, διαθέτει κάτι εντελώς διαφορετικό: πλήρη έλεγχο. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο αρχίζει να αποκτά ουσιαστικό ενδιαφέρον για τα brands που αντιμετωπίζουν στρατηγικά την επικοινωνία τους.

Τα brands δεν στρέφονται στους AI χαρακτήρες αναζητώντας αυθεντικότητα. Δεν επιδιώκουν μέσω αυτών συναισθηματική σύνδεση ή τη δημιουργία κοινότητας. Εκείνο που αναζητούν είναι ασφάλεια για το brand, συνέπεια, δυνατότητα κλιμάκωσης, πλήρη έλεγχο της πνευματικής ιδιοκτησίας και των δικαιωμάτων χρήσης, καθώς και παραγωγή περιεχομένου χωρίς τους κινδύνους που συνεπάγεται η ανθρώπινη απρόβλεπτη συμπεριφορά.

Με απλά λόγια, η τεχνητή νοημοσύνη δεν αντικαθιστά τους ανθρώπους. Αντικαθιστά αναποτελεσματικές διαδικασίες. Η διάκριση αυτή είναι ουσιώδης.

Ένα από τα σημαντικότερα σφάλματα που παρατηρώ σήμερα στην αγορά είναι η προσπάθεια εξανθρωπισμού της τεχνητής νοημοσύνης με κάθε κόστος. Η επιδίωξη, δηλαδή, να παρουσιάζεται όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική και να προωθείται ως ένας «συνηθισμένος creator».

Σε αυτό ακριβώς το σημείο το εγχείρημα αποτυγχάνει.

Όταν επιχειρούμε να παρουσιάσουμε την τεχνητή νοημοσύνη ως άνθρωπο, καταλήγουμε να αποδυναμώνουμε τόσο τα ιδιαίτερα πλεονεκτήματα της ίδιας της τεχνολογίας όσο και την αξία του ανθρώπινου παράγοντα. Το κοινό δεν είναι αφελές και τα σοβαρά brands το γνωρίζουν πολύ καλά.

Χρειάζεται, επομένως, να αποσαφηνίσουμε σε ποιους τομείς το AI-driven UGC και οι εικονικοί χαρακτήρες μπορούν πράγματι να είναι αποτελεσματικοί.

Μπορούν να αποδώσουν εξαιρετικά καλά στο performance advertising, στις παρουσιάσεις και επιδείξεις προϊόντων, στην προσαρμογή περιεχομένου για διαφορετικές αγορές και γλώσσες, στο A/B testing και στην παραγωγή περιεχομένου σε μεγάλη κλίμακα.

Αντιθέτως, δεν είναι κατάλληλοι για thought leadership, για επικοινωνία που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, για αφηγήσεις που εδράζονται σε αξίες ή για οποιοδήποτε επικοινωνιακό πλαίσιο προϋποθέτει βιωμένη ανθρώπινη εμπειρία και προσωπική λογοδοσία. Όχι επειδή η τεχνητή νοημοσύνη «δεν είναι αρκετά καλή», αλλά επειδή αυτός δεν είναι ο ρόλος της.

Αν έπρεπε να διατυπώσω μια ψύχραιμη και ρεαλιστική πρόβλεψη, θα ήταν η εξής: μέσα στα επόμενα δύο έως τρία χρόνια, περίπου το 25% έως 35% του περιεχομένου τύπου UGC που χρησιμοποιείται σε πληρωμένες καμπάνιες θα παράγεται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης.

Όχι επειδή είναι κατ’ ανάγκην καλύτερο, αλλά επειδή είναι ταχύτερο, περισσότερο ελεγχόμενο και ευκολότερο να αναπτυχθεί σε μεγάλη κλίμακα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το ανθρώπινο UGC θα εξαφανιστεί. Σημαίνει ότι η αγορά θα οδηγηθεί σταδιακά σε έναν σαφέστερο διαχωρισμό ρόλων. Και όσοι δεν κατανοήσουν αυτή τη διάκριση, θα συνεχίσουν να συγχέουν τα εργαλεία με τους ανθρώπους.

Υπάρχει, ωστόσο, και μια δεύτερη, πιο δύσκολη πρόβλεψη.

Στο άμεσο μέλλον, τα brands θα πάψουν να επενδύουν σε AI χαρακτήρες που επιχειρούν να εκληφθούν ως άνθρωποι. Αντίθετα, θα επενδύουν σε σαφώς δηλωμένα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης με συγκεκριμένο και διακριτό ρόλο, όπως οι επιδείξεις προϊόντων, η παραγωγή σε μεγάλη κλίμακα, η προσαρμογή περιεχομένου σε διαφορετικές αγορές και το testing.

Όχι επειδή το κοινό «απορρίπτει» την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά επειδή δεν αντιμετωπίζει θετικά την ασάφεια ως προς το τι είναι πραγματικό και τι συνθετικό.

Η διαφάνεια θα εξελιχθεί σε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Και τα brands που θα το αντιληφθούν εγκαίρως θα είναι σε θέση να προστατεύσουν αποτελεσματικότερα τη φήμη τους σε βάθος χρόνου.

Στη DOT. Production House, δεν μας απασχολεί πρωτίστως αν ένα περιεχόμενο έχει παραχθεί από τεχνητή νοημοσύνη ή από ανθρώπους. Μας ενδιαφέρει αν εξυπηρετεί τον επιδιωκόμενο στόχο, αν προστατεύει το brand, αν αποφεύγει τη δημιουργία παραπλανητικών προσδοκιών και αν δεν εκθέτει τον πελάτη σε μελλοντικό κίνδυνο.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν αποτελεί απειλή. Δεν αποτελεί όμως, ούτε μια μαγική λύση.

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα εργαλείο. Και, όπως κάθε εργαλείο, προϋποθέτει ορθή κρίση ως προς τη χρήση του.

Το μέλλον δεν ανήκει στους AI influencers που επιχειρούν να παρουσιαστούν ως άνθρωποι. Ανήκει στα brands και στις ομάδες που γνωρίζουν πότε είναι σκόπιμο να αξιοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη και, ακόμη σημαντικότερα, πότε δεν είναι.

Διότι, τελικά, η τεχνολογία από μόνη της δεν οικοδομεί φήμη.

Οι επιλογές είναι εκείνες που την οικοδομούν.