Πολλά διαφημιστικά δημιουργούνται για να εγκριθούν και όχι για να μείνουν στη μνήμη.

Και αυτό αποτελεί πρόβλημα.

Ο πελάτης θέλει το προϊόν να είναι ευδιάκριτο. Η ομάδα marketing θέλει να ενσωματωθούν τα σωστά μηνύματα και τα βασικά επικοινωνιακά σημεία. Ο σκηνοθέτης, εφόσον του δοθεί ο απαραίτητος δημιουργικός χώρος, θέλει να αφηγηθεί μια ιστορία.

Κάπου μέσα σε αυτή την ένταση διαμορφώνεται η συνθήκη που τελικά θα καθορίσει αν μια παραγωγή θα ξεχωρίσει ή αν θα χαθεί μέσα στη συνεχή ροή περιεχομένου.

Στην ουσία, η δουλειά μας καταλήγει σε ένα ερώτημα:

Ποιον υπηρετούμε τη στιγμή που πατάμε REC;

Αν υπηρετούμε αποκλειστικά τον πελάτη, δημιουργούμε με στόχο την έγκριση.

Αν υπηρετούμε αποκλειστικά το κοινό, υπάρχει ο κίνδυνος το έργο να μη φτάσει ποτέ πέρα από τον πρώτο κύκλο σχολίων και διορθώσεων.

Αν όμως καταφέρουμε να υπηρετήσουμε και τις δύο πλευρές, τότε μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι πραγματικά σπάνιο:

αξία που διαρκεί.

Ένα πράγμα έχω μάθει μέσα στα γυρίσματα:

Η κάμερα δεν λέει ψέματα.

Και ο θεατής, όσο αποσπασμένη κι αν είναι η προσοχή του, αντιλαμβάνεται πότε κάτι δημιουργήθηκε απλώς για να «φαίνεται» και πότε δημιουργήθηκε για να προκαλέσει ένα πραγματικό συναίσθημα.

Κάπου ανάμεσα στην εμμονή του πελάτη με την «ορατότητα» και στην ανάγκη του δημιουργού για αυθεντικότητα, εμφανίζεται μία λέξη που αποκτά ιδιαίτερη σημασία:

Σκοπός.

Όταν σκηνοθετώ, σκέφτομαι τον πελάτη.
Γιατί ο πελάτης είναι αυτός που χρηματοδοτεί το έργο.

Αλλά αισθάνομαι για τον θεατή.
Ο θεατής, όμως, είναι αυτός που αποφασίζει αν αξίζει να το θυμάται.

Ο πελάτης ζητά το περιεχόμενο.
Ο πελάτης χρειάζεται το «τώρα».
Ο θεατής είναι εκείνος που θα του δώσει ζωή ή θα το εξαφανίσει με ένα scroll, ένα swipe ή μια αλλαγή καναλιού.

Εμείς, όμως, οφείλουμε να δημιουργούμε και για ό,τι μένει μετά.
Και ύστερα από περισσότερα από δέκα χρόνια στον χώρο, έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα:

Πρέπει να σκηνοθετώ για τον θεατή.

Για εκείνον που δεν οφείλει τίποτα στο brand.

Για εκείνον που θα σταματήσει να κάνει scroll μόνο αν του πεις κάτι αληθινό, κάτι όμορφο, ίσως ακόμη και κάτι λίγο πιο τολμηρό.

Για εκείνον που θα ανεβάσει την ένταση του ήχου επειδή κάτι μέσα σε αυτά τα 15 ή 20 δευτερόλεπτα τον έκανε να προσέξει.

Σε κάθε παραγωγή προσπαθώ να τοποθετώ μέσα στο κάδρο κάτι που να κάνει τη διαφορά.

Μπορεί να είναι μεγάλο. Μπορεί να είναι σχεδόν ανεπαίσθητο.

Δεν έχει σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχει ένα σαφές όραμα πίσω από κάθε επιλογή.

Και αυτό μπορεί να υπάρξει μόνο όταν προηγείται ο σκοπός.

Άρα ναι, υπάρχει διαφορά.

Και ένας σκηνοθέτης που δεν την αναγνωρίζει κινδυνεύει να περιοριστεί στην απλή εκτέλεση μιας παραγωγής, αντί να δημιουργήσει κάτι που αφήνει αποτύπωμα.

Αν το τελικό αποτέλεσμα ικανοποιήσει παράλληλα και τον πελάτη, ακόμη καλύτερα. Αν όχι, ίσως αξίζει να επιστρέψουμε στο βασικό ερώτημα:

Ποιο είναι πραγματικά το κοινό μας;

Γιατί ένα σπουδαίο video δεν αξιολογείται μόνο με βάση το frame rate, την ανάλυση ή την τεχνική του αρτιότητα.

Αξιολογείται και από κάτι πολύ πιο απλό:

αν το θυμάσαι.

Στην DOT. Production House, κάθε κάδρο οφείλει να υπηρετεί έναν σκοπό.
Κάθε ιστορία χρειάζεται ένα όραμα. Διαφορετικά, παράγουμε απλώς content.

Όχι δημιουργικό έργο.

Έχετε αντιμετωπίσει το ίδιο δίλημμα στη δουλειά σας;

Έχετε βρεθεί ποτέ ανάμεσα στις απαιτήσεις του brief και σε εκείνη την άρρητη δημιουργική αλήθεια που ο πελάτης δεν έχει ακόμη καταφέρει να διατυπώσει;

Αλέξης Στέφος
M.D. DOT. PRODUCTION HOUSE